Mijn Pa

Ik had het niet voorzien, toen ik dit jaar aan alles voelde dat ik de zomer open wilde laten voor wat er zich aan zou dienen. Daardoor ging ik niet naar mijn zo geliefde Openup- festival en family. Soms voelt iets gek maar klopt het toch.
Het moest zo lopen, want plots ging het bergafwaarts met mijn 85 jarige vader. Hij overleed op 23 juli na een ziekzijn van meer dan 10 jaar. Hij heeft enorm pijn geleden en ik kon hem alleen nog maar wensen dat hij rust kreeg. Het was prachtig dat hij in zijn eigen huis met uitzicht op zijn geliefde tuin in mocht slapen. Nu ik op vakantie ben met Gert en de meiden, ontstaat er langzaam ruimte om te voelen en terug te kijken. Herinneringen voorbij laten komen, soms verdrietig zijn, dankbaar. Wat is het wat ik voortleef van hem? Waarin voel ik echt zijn spirit? Puur hoe ik hem zelf zie, dwars door het pantser van gedrag, overtuigingen, oordelen en natuurlijk generatieverschil heen.

Zijn gedrevenheid bij alles wat hij deed en organiseerde, met een tomeloze energie. Het werd niet vaak genoemd want ontvangen was niet zijn ding , maar wat een groot hart had hij, voor zijn kinderen, leerlingen en later ook arme en verwaarloosde kinderen, eenzame ouderen, zieke mensen en niet te vergeten voor zijn vrienden van de tennis en de tafeltennis, oud-collega’s. De gedrevenheid vanuit het hart herken ik, wat is dat heerlijk en wat ben ik blij dat ik veel en vaak met mensen mag werken, ook al doe ik dat op een manier die hij absoluut niet kon begrijpen. En dan die spirit……och wat was hij vaak heerlijk zichzelf, kwam hij gek uit de hoek en had geniale en grappige invallen. Hij volgde vrij zijn impulsen en maakte contact met iedereen. Hij schaamde zich niet snel en was al helemaal niet bang voor veel. Volstrekt jezelf zijn en daar geen enkele toestemming voor nodig hebben. Tot in welke lagen van zijn wezen hij dit precies leefde weet ik niet zeker, maar de drive om hier helemaal voor te gaan en om hier ‘eigen’ in te zijn wat betreft mijn eigen thema’s herken ik. Bijvoorbeeld mijn ‘Vrij(!) met jezelf’ workshops, die gaan om te beginnen over je relatie met je eigen seksualiteit, maar ook over jou en mij als mens.

Naarmate mijn vader ouder werd, begon hij steeds meer over zijn jeugd en zijn verleden te vertellen. Over de oorlog en de ernstige emotionele en fysieke verwaarlozing waar hij zo onder geleden heeft. Het maakte me duidelijk dat het gevoelsmens dat hij was, er om die reden nooit heeft mogen zijn. Hij uitte zich anders, en dat was ook liefde. Dus aan mijn lieve pa: ik pak met jouw energie en liefde op waar jij niet komen kon in dit leven en waar je zelf zo naar gesnakt hebt: ik raak aan en laat me (aan)raken, ik voel in het moment en laat voelen in volledige liefdevolle aandacht.

Ik voel me dankbaar dat ik zijn dochter ben