Mijn Pa

Ik had het niet voorzien, toen ik dit jaar aan alles voelde dat ik de zomer open wilde laten voor wat er zich aan zou dienen. Daardoor ging ik niet naar mijn zo geliefde Openup- festival en family. Soms voelt iets gek maar klopt het toch.
Het moest zo lopen, want plots ging het bergafwaarts met mijn 85 jarige vader. Hij overleed op 23 juli na een ziekzijn van meer dan 10 jaar. Hij heeft enorm pijn geleden en ik kon hem alleen nog maar wensen dat hij rust kreeg. Het was prachtig dat hij in zijn eigen huis met uitzicht op zijn geliefde tuin in mocht slapen. Nu ik op vakantie ben met Gert en de meiden, ontstaat er langzaam ruimte om te voelen en terug te kijken. Herinneringen voorbij laten komen, soms verdrietig zijn, dankbaar. Wat is het wat ik voortleef van hem? Waarin voel ik echt zijn spirit? Puur hoe ik hem zelf zie, dwars door het pantser van gedrag, overtuigingen, oordelen en natuurlijk generatieverschil heen.

Zijn gedrevenheid bij alles wat hij deed en organiseerde, met een tomeloze energie. Het werd niet vaak genoemd want ontvangen was niet zijn ding , maar wat een groot hart had hij, voor zijn kinderen, leerlingen en later ook arme en verwaarloosde kinderen, eenzame ouderen, zieke mensen en niet te vergeten voor zijn vrienden van de tennis en de tafeltennis, oud-collega’s. De gedrevenheid vanuit het hart herken ik, wat is dat heerlijk en wat ben ik blij dat ik veel en vaak met mensen mag werken, ook al doe ik dat op een manier die hij absoluut niet kon begrijpen. En dan die spirit……och wat was hij vaak heerlijk zichzelf, kwam hij gek uit de hoek en had geniale en grappige invallen. Hij volgde vrij zijn impulsen en maakte contact met iedereen. Hij schaamde zich niet snel en was al helemaal niet bang voor veel. Volstrekt jezelf zijn en daar geen enkele toestemming voor nodig hebben. Tot in welke lagen van zijn wezen hij dit precies leefde weet ik niet zeker, maar de drive om hier helemaal voor te gaan en om hier ‘eigen’ in te zijn wat betreft mijn eigen thema’s herken ik. Bijvoorbeeld mijn ‘Vrij(!) met jezelf’ workshops, die gaan om te beginnen over je relatie met je eigen seksualiteit, maar ook over jou en mij als mens.

Naarmate mijn vader ouder werd, begon hij steeds meer over zijn jeugd en zijn verleden te vertellen. Over de oorlog en de ernstige emotionele en fysieke verwaarlozing waar hij zo onder geleden heeft. Het maakte me duidelijk dat het gevoelsmens dat hij was, er om die reden nooit heeft mogen zijn. Hij uitte zich anders, en dat was ook liefde. Dus aan mijn lieve pa: ik pak met jouw energie en liefde op waar jij niet komen kon in dit leven en waar je zelf zo naar gesnakt hebt: ik raak aan en laat me (aan)raken, ik voel in het moment en laat voelen in volledige liefdevolle aandacht.

Ik voel me dankbaar dat ik zijn dochter ben 

Workshop Masturberen, praat je daar over?

Masturbatie, wie kent er een vrouw die daar tijdens de koffie over praat? Probeer het maar eens, het schaamrood zal iedereen op de kaken staan. Nu maakt het me niet meer uit, maar in 2006 was het heftig confronterend dat mijn leraar Yoyo tijdens een deelrondje in een weekend aan ons vroeg: ‘Wanneer heb je voor het laatst gemasturbeerd, waar was het, hoe deed je het en hoe was het?’Dat vertellen in de groep. Verschrikkelijk. Ik weet werkelijk niet meer wat ik heb verteld, maar wat ik nu wel nog weet uit die tijd is dat ik überhaupt weinig contact had met mijn lijf, laat staan dat ik nog wist hoe het was om te masturberen.

Toch heeft deze vraag ertoe geleid dat ik ontdekte hoezeer ik gevangen zat in de collectieve boodschappen uit mijn jeugd.
‘Zit niet aan je kruis!’
‘Gedraag je een beetje!’ Als je je zat te verkneukelen met je lijfje.
‘Peuter niet in je neus!’
Of je eigen scheten lekker vinden ruiken en dat dan zeggen. Boeren laten. Of naar zweet ruiken toen je ouder werd, dat kon ook al helemaal niet natuurlijk. Seks was, en is voor sommigen, iets dat je vooral met en voor een ander deed. Door het effect van deze boodschappen te gaan beseffen, doorvoelen én te delen, kreeg ik mijn gevoel van vrijheid in mijn lijf en leven weer terug. Het was een kwestie van me herinneren. Herinneren dat mijn plezier, mijn levens- ofwel seksuele energie precies daar begint waar de grootste taboes liggen: rond de genitaliën en laat ik vooral het anusgebied niet vergeten.

Met het naar buiten brengen van mijn workshops rond het thema mindful masturbatie, krijg ik van veel vrouwen te horen ‘Ik zou wel willen maar ik vind het doodeng.’
‘Gaan we dan in de groep masturberen?’
‘Gaan we ook bloot?’

Ook het idee dat je met elkaar zou praten over dit onderwerp lijkt nog steeds doodeng. Ja, natuurlijk komen deze gedachten allemaal voorbij, want we zijn uiteindelijk allemaal opgegroeid met dezelfde waarschuwing. Maar juist het mogen benoemen en voelen van dat wat er in je leeft, brengt je vrijheid, dit delen met elkaar is helend. Voor je het weet is het de gewoonste zaak van de wereld en praat je erover met een kopje koffie.

Mijn workshops gaan niet alleen over masturbatie, maar ook over wat je nodig hebt om je veilig te voelen en vooral over je relatie met jezelf en je eigen seksualiteit. Juist omdat het zo belangrijk is dat je leert om te voelen waar jouw plezier begint en waar je grenzen liggen, zul je alleen maar uitgenodigd worden om zo ver te gaan als jij zelf wilt.

Workshop over seksualiteit: hoe veilig is dat?

Als het over seksualiteit gaat, dan schrikken mensen vaak. Dat is kenmerkend voor de angsten en de taboes die rond dit thema heersen.Ik geef workshops over seksualiteit/levensenergie. Er is veel interesse én veel angst. Ik word regelmatig gebeld en gemaild met vragen of de avonden wel veilig zijn en of de oefeningen niet te intiem zullen zijn. Wat kan ik zeggen: ten eerste bepaal je dat altijd zelf. Vooropgesteld dat ik nooit verder ga met mensen dan ze zelf aangeven, deel ik graag hoe ik naar veiligheid kijk. Ik denk dat vragen hierover voortkomen uit een bepaald idee over wat veiligheid is.

Heel veel vrouwen zijn gewend te doen wat iedereen doet en te volgen wat hun partner wil. Daar gaan de workshops juist over. Wees trouw aan jezelf. We oefenen met 100% bij jezelf blijven, authentiek zijn. Pas als je dat kan, kun je je authentieke seksualiteit ontdekken. Veel mensen denken bewust of onbewust dat veiligheid iets is dat van buiten af voor ze geregeld kan worden: in de samenleving, in een workshop, in een sessie en in een relatie. Zo komen we vaak bedrogen uit, want je hebt nooit controle over wat er buiten je gebeurt.

Je gevoel van veiligheid komt voort uit je vermogen om met risico’s om te gaan. Het komt ook voort uit je eigenheid, je vermogen om jezelf te zijn en je grenzen aan te geven, doordat je stevigheid voelt in jezelf. Stevigheid in jezelf heeft weer alles te maken met je basisgevoel van vertrouwen, dat je in meer of mindere mate hebt meegekregen of ontwikkeld in de loop van je leven. Werken aan je stevigheid, aanwezigheid en je grenzen in jezelf zijn ook heel belangrijke tools voor het ontwikkelen van een krachtige innerlijke seksualiteit en dat is precies waar we mee werken. Het mooie hiervan is dat als je je bewuster wordt van je eigen stevigheid, je situaties waarin je je eerst onveilig voelde op een eerlijker manier gaat zien.

Mijn intentie is om te delen waar ik in geloof en daarmee iets heel moois en fijns te geven. Mensen voelen perfect aan of ze bij mij moeten zijn of niet. Je kan angst hebben, maar als je verlangen om te groeien minstens even groot is, dan ben je precies op het kantelpunt dat we nodig hebben om tot transformatie te komen.

Vipassana: fundamenteel en krachtig

Kom je mediteren bij de retraite die ik organiseer? Vroeg een vriendin/collega ademcoach aan mij toen ik met haar deelde dat ik daar naar op zoek was. Ik schreef in mijn nieuwsbrief van eind januari 2016: ‘ik wil mijn ‘doen’ gaan onderzoeken door er naar te gaan zitten kijken’, en voor mezelf was ik ook erg nieuwsgierig hoe het zou zijn als het echt ‘stil’ in mezelf zou zijn.

Dat heb ik geweten! Pas bij terugkomst na twee weken, ontdekte ik dat deze vorm van Vipassana, één van de striktere en zeer grondige vormen was. De leraar maakte hier wel een opmerking over bij de openingsceremonie maar dat drong niet erg tot mij door. Hij zei bijvoorbeeld dat er tijdens deze vrij zware meditatie/mindtraining altijd een fase komt die hij de ‘rolling mat stage’ noemde: dat je besluit om op te stappen. Nietsvermoedend begon ik er aan.

Het bleek een training te zijn om te leren loslaten, fundamenteel en krachtig, om me bewust te worden van waar mijn lijden vandaan komt: onder andere door wát ik denk maar ook doordat de mind continu bezig is om te denken, bezig te zijn met alles buiten onszelf om maar niet in het nu, het huidige moment te hoeven zijn.  Waarom ik dat zo moeilijk vond en uiteraard vaak nog vind, daar kwam ik achter door continu te mediteren in de gegeven vorm: 5 minuten mindfull buigen, een steeds langer wordende periode loopmeditatie en een net zo lange periode zitten. Te beginnen met 10 minuten tot maximaal een uur. Tussendoor pauzeerde je kort. Dagelijks had ik een gesprek met de leraar, die helder en liefdevol aanwezig was, over mijn processen.

Eén van de dingen die je deed tijdens de meditatie was jezelf trainen om al je gedachten op te merken en ze te benoemen, om dan vervolgens steeds weer terug te keren naar het huidige moment door dat ook te benoemen. Het benoemen van je gedachten is een heuse uitdaging J. Indrukwekkend welk een kakafonie er zich afspeelt in een mensenhoofd! In de eerste paar dagen had ik niet eens door wat ik allemaal dacht. Ik ontdekte dat als ik vier mindfulle stappen verder was (dat gaat heel langzaam), wat ik allemaal alweer gedacht had zonder het te benoemen. Dat gaat natuurlijk steeds beter, des te meer je oefent, en dan wordt het echt heel boeiend. Dan blijkt je mind bijvoorbeeld juist  te gaan zoeken naar iets om over te denken als alle gedachten verdwenen zijn. Dat lijkt namelijk best saai. Never a dull moment anymore, en al snel sta je ook te schaterlachen om jezelf, wat je dan natuurlijk ook weer moet benoemen ;).

Dit simpele ‘benoem’ trucje blijkt dus enorm goed te werken om los te leren laten, zeker als je het veel en lang doet om het effect ervan te doorgronden. De eerste training die je doet, duurt maar liefst 14 dagen, en die heb je ook nodig.  Ik kom erachter dat ik dit levenslang kan blijven doen (want gedachten blijven altijd komen), om verschillende redenen. Een van de dingen die ik werkelijk diep doorvoeld heb, is hoe belangrijk het is compassie hebben. Dat je niet anders kunt dan mededogen op te brengen voor jezelf als het allemaal niet zo lukt om helemaal happy en present te zijn en daarmee van jezelf en ook van anderen te houden die daar overduidelijk mee kampen.

Pas nu kan ik begrijpen waarom mediteren zou kunnen helpen bij de wereldvrede………..maar daar kom je echt alleen maar achter door dit proces zelf aan te gaan.

Meer weten: www.vipassana-nederland.org

Ahjan Ofer, de leraar uit Thailand voor dit jaar

16113150_10212049817905580_1819763070584246705_o

Intimiteitscoaching?

Intimiteitscoaching als opzichzelfstaande behandelvorm kun je bij mij niet echt vinden. Dat komt omdat ik heb ontdekt dat we in al mijn sessies altijd op zoek zijn naar wat er gaande is rond jouw intimiteit. In welke werkvorm dan ook. Veel mensen koppelen intimiteit aan seks of seksualiteit, maar dat is slechts een heel klein stukje daarvan. Problemen daarmee, zijn een aanwijzing dat we angst voelen voor intimiteit. Bewust of onbewust. Als je echt intiem durft te zijn met jezelf en met de ander, dan stroomt seksualiteit en plezier in seks als vanzelf. Je hart is dan open en verbonden met je authenticiteit en van daaruit leef je. Hiermee werken is mijn grootste passie.

Contact met jezelf
Intimiteit staat voor mij voor contact en vooral voor contact met jezelf. Van daaruit jezelf durven laten zien in je kwetsbaarheid met de gevoelens die daarbij horen, omdat het om jouw waarheid gaat. Of het nu gaat om hoe geraakt je je voelt door iemand of omdat je bang bent om een flater te slaan. Wanneer hart en hoofd of hart en seksualiteit niet verbonden zijn, raak je uit je evenwicht en sluit je jouw kwetsbare binnenste af. Het lastige is dat de wereld om ons heen ons hiermee steeds blijft confronteren. Deze confrontatie uit zich in bijvoorbeeld angsten, concurrentie, eenzaamheid, gebrek aan creativiteit, gezondheidsproblemen, gebrek aan geld, liefde en intimiteit. Het zijn allemaal dingen die ook ín ons aanwezig zijn als we ze om ons heen ervaren.

Helende aanraking
Ik bied je graag een helende ervaring met intimiteit en liefdevolle aanraking aan, vanuit de waarden ‘vriendschap, genegenheid en liefde’ zodat je hierin meer vrijheid en vreugde kunt gaan ervaren.
Ben je oprecht geïnteresseerd in meer in contact komen met jezelf en anderen? Wil je meer diepte ervaren in je relaties en in je seksualiteit? Voor jouw eigen heling en transformatie als mens? Dan ben je van harte welkom. Het is een eer voor mij om je om dit pad te mogen begeleiden.

Intimiteitscoaching in een sessie, hoe gaat dat?
Een sessie begint altijd met aankomen en afstemmen. Hoe is het met je, nu in dit moment? Het is belangrijk dat je je veilig genoeg voelt om iets nieuws aan te gaan. Het kan zijn dat ik je in het begin alleen coach, in mijn praktijk of elders op een voor jou fijne plek. Het is mogelijk dat we met verschillende (o.a. tantrische) oefeningen werken maar het kan ook nodig zijn om eerst helemaal in contact met je lijf te komen door middel van een massage of een ademsessie. Ik bied je de mogelijkheid om te vertragen en je te verbinden met de delen van jezelf waaraan je in alle haast makkelijk voorbij gaat. Samen gaan we op pad, op jouw en mijn tempo. Intimiteit begint met een diepe verbinding tussen je lichaam, hart en geest. Wat we gaan doen komt voort uit een combinatie van mijn intuïtie en wat jou het beste dient.

Verbinding zoeken, en de weg van het oordeel

Een poosje terug ging ik met een groep vrouwen een weekend weg. We deelden de know-how die ieder van ons mee bracht door middel van workshops: we dansten de vijf ritmes, deden massagedans, massage-uitwisseling, ademsessies en yoga. Het werd een ware viering van ons vrouw-zijn. We zaten in een cirkel en praatten over wat er in ons leefde op dat moment.

Geen geklets en geen oude verhalen. Om ons eraan te herinneren niet in het wilde weg te gaan zitten kakelen, hadden we een verbodsbord met een kip erop dat we van tijd tot tijd rond lieten gaan.
Humor is empowerment.
De verbinding tussen de deelneemsters was het hele weekend voelbaar en iedereen genoot ervan. Ik ook.
Vrouwen staan erom bekend dat ze gek zijn op verbinding. Ik word weleens kriegel van verbinding, want wat is het nou en vooral: hoe ontstaat het? En, als je over verbinding moet praten, is ‘ie er dan nog wel? Groeit verbinding het liefst van nature? Kun je verbinding ook regelen door dingen te doen of te laten? Moet verbinding noodzakelijkerwijs van twee kanten komen?

Het weekend dat ik hierboven beschreef heeft een grote aantrekkingskracht, steeds meer vrouwen willen er deel van uit maken. De vraag rijst: kun je nog gemakkelijk verbinding voelen als je nieuwe mensen toelaat in de groep? Een goede bekende kwam naar mij toe om te vragen of ze ook een keer mee kan. Ze maakte zich wel een beetje zorgen: ‘Hoe moet dat nou als er een vrouw in die groep is die ik echt helemaal niks vind? Zo’n Aanstelster die altijd alle aandacht vraagt? Of zo’n Moeder Overste die alles wil controleren? Of een Kenau die de baas wil zijn?’ Eerlijke vragen. We hebben allemaal angsten en oordelen in ons hoofd. Ze laten zien hoe makkelijk het is om jezelf buiten de verbinding te plaatsen. Voor mij begint verbinden altijd met het omdraaien van het oordeel dat ik voel.

Mag ik ook eens aandacht vragen en mij aanstellen in een groep?
Wat wil ik zelf onder controle houden en durf ik daar naar te kijken?
Wil ik stiekem ook weleens dat iedereen doet wat ík zeg? En durf ik daar voor uit te komen?

Wees niet bang voor irritaties. Geef zelf aan wanneer iets je dwars zit, net zo lang tot je het leuk gaat vinden. Maak verbinding in jezelf via je oordelen en angsten, dan zie je de Aanstelster, De Moeder Overste en de Kenau voor wat ze écht zijn: zoveel meer dan het label dat je ze gaf. En waarschijnlijk lijken ze ook veel meer op jou dan je dacht.

Verbinding komt van één kant, uit jouzelf.