In verbinding zijn

Me verbinden, wanneer doe ik dat echt?

Zo op het eerste gezicht klinkt het altijd goed, als iemand deelt dat hij of zij zich zo verbonden voelt. Deep down willen we ons natuurlijk altijd één voelen met elkaar en de wereld. Positief zijn, je kunnen verbinden, zijn een hoog goed bij mensen die zich bezighouden met spiritualiteit. En ook bij mensen die graag aardig gevonden willen worden natuurlijk. Mopperpotten hebben nu eenmaal een lager knuffelgehalte dan blijerts.

Er is een duiveltje in mij dat zich regelmatig roert bij dit thema. Dat roept eerst  ‘ja ja, spiriwiri taal’ om vervolgens te willen onderzoeken wat er aan de hand is. Zeggen dat je je verbonden voelt, kan net iets anders zijn dan verbonden zijn. Bij deze laatste zijn geen woorden nodig, want dat is gewoon zo. We (ik ook hoor) zetten er alleen altijd van alles tussen, waardoor je niet kunt voelen dat we dat al zijn. Mooi en echt wordt het daarom pas op het moment dat ik ook uit waar het schuurt en botst, waar ik me erger en me gekwetst voel. Een poosje terug ging ik met een groep vrouwen een weekend weg. We deelden en vierden ons vrouwzijn, de kracht en expertise die we allemaal hebben en hoeveel groter we daarin nog worden als we elkaar steunen. Deze bijeenkomst is heel besmettelijk, steeds meer vrouwen willen er deel van uit maken. Een vrouw kwam naar mij toe omdat ze volgende keer ook graag mee komt. Ze vroeg ‘maar hoe moet dat nou als er een vrouw in die groep is die ik echt helemaal niks vind? Zo’n aanstelster die altijd alle aandacht vraagt?’. ‘Of zo iemand die alles wil controleren?’. Een eerlijke vraag, die laat zien hoe makkelijk het is om jezelf buiten de verbinding te plaatsen. Tegelijkertijd gaat de vraag over ‘hoe kom ik weer terug in verbinding?’.

Voor mij begint verbinden altijd met het omdraaien van de vraag of het oordeel wat ik voel. Wat vind ik eigenlijk van mezelf? Mag ík aandacht vragen? Wat houd ik zelf onder controle en durf ik daar naar te kijken? Hoe waar zijn deze dingen? Durf ik echt, echt eerlijk te zijn tegen mezelf? Waarin ben ik lelijk tegen een ander? Kan ik het mezelf vergeven dat ik het zo doe? Ik verbind me met al mijn kanten, de positieve én de negatieve, en ik vergeef het mezelf. Dan pas kan ik me verbonden voelen, vanuit compassie voor mezelf en daarmee voor de ander.

By | 2016-01-29T10:12:51+00:00 november 16th, 2015|Uncategorized|0 Comments

About the Author:

Leave A Comment